Sick, trance, glory, mud
De laatste voorstelling ooit
'* afstudeervoorstelling van de Amsterdamse Academie voor Theater en Dans
People have always been good at imagining the end of the world, which is much easier to picture than the strange sidelong paths of change in a world without end.' (Rebecca Solnit)
In 'Sick, Trance, Glory, Mud' spelen twee toneelspelers voor de laatste keer hun laatste voorstelling ooit. Voor u, het laatste publiek ooit. Hoe kom je op, als het de laatste keer is? En hoe ga je af, als het de laatste keer is?
Wij, mensen, zijn de maat der dingen geworden. Alles is door ons en voor ons gemaakt. Tegelijkertijd zijn wij ontheemde en vreemde lichamen geworden in deze wereld die we zelf gemaakt hebben. We hebben ons achter onze 'cultuur' verschanst, en zijn onze omgeving ‘natuur’ gaan noemen alsof we er zelf geen deel van zijn.
Sick, Trance, Glory, Mud vraagt: op welk formaat moeten wij de mens weergeven, in de huidige wereld, met de ecologische vraagstukken die ons wachten? Hoe ont-maken wij de wereld die we zelf gemaakt hebben? En wat doet een mens als zij haar laatste voorstelling moet spelen? Moeten wij afgaan, verdwijnen, kleiner worden, onze voetafdrukken op deze wereld uitwissen, ons schuldig voelen over de rampen die we hebben aangericht? Of moeten we nieuwe manieren zoeken van samenzijn, met de reigers, bacteriën, en vliegtuigen van het Amsterdamse Bos?
Twee publieksreacties:
"Hee Zephyr, ja inderdaad, een berichtje om 4 uur ’s nachts, maar je voorstelling heeft zó veel indruk gemaakt. Na het zien ervan kon ik er maar niet meer ‘uit’ komen, in de voorstelling daarna niet, in het drankje na afloop niet, en tijdens de fietsrit naar huis ook niet. Ik vond het echt zó mooi. (...) Het decor (een “toneel” bos in een bos, te gek) en de gasmaskers gaven dat een soort dystopisch en profetisch karakter: op een dag is het milieu zo verziekt dat bomen/bos even gedateerd zijn/is als het klassieke toneel en de kans is groot dat het op die dag ook gedaan is met theater/toneel, waardoor ik voor mijn gevoel naar het Einde van de Kunst keek. Met het afbreken van het decor en de prachtige prachtige prachtige zangstem erbij werd dat zelfs een soort requiem. Bij het beeld van Dinda en Martijn, met een lantaarn door dat open veld moest ik zo hard huilen. En daar heb ik nog steeds geen woorden voor. Misschien was het vanuit deze interpretatie. Dat je de mens toonde na de laatste voorstelling, na de kunst; hoe die is als alle schmink is afgepoetst, de kostuums zijn opgeborgen en het decor is afgebroken: verdwaald en dolend in een grote leegte. Maar misschien was ik "gewoon" geraakt doordat ik het heel erg mooi vond, zonder exacte reden, meer zoals je kan huilen voor bij een schilderij, omdat er iets is wat je overvalt, en je ergens intuïtief voelt dat er iets héél groots wordt aangeraakt. Dat gevoel had ik bij je voorstelling. En dat wilde ik je heel graag nog vertellen."
"Wanneer de twee ‘laatsten’ op het einde als stipjes in het landschap verdwijnen wordt dat immense landschap, het Amsterdamse bos, opeens zelf een schilderij dat als je je ogen dicht doet ook op zijn beurt binnen een seconde weer verdwijnt. Of blijft. Een voorstelling die de wortels van alles, de grote zijn of niet zijn vraag in beelden groter dan toneel op ons netvlies brandt."




Foto's: Sjoerd Derine
Credits
Concept, scenografie, en regie Zephyr Brüggen
Spel: Dinda Provily & Martijn Nieuwerf
Zang: Sean Bell
Met teksten van William Shakespeare en Heiner Müller
Technische productie: Yared van der Zijde en Maarten van Burken
Productie: Paula Braas en Emma van Stapele
Met dank aan: Nick Deroo, Lotte van den Berg, Jan Joris Lamers, maatschappij discordia, Florian Hellwig, Frances Sanders, Steven van Watermeulen, Sophia Schut, Praba Anandusundaram, de Academie voor Theater en Dans, Het Amsterdamse Bostheater, Boswachterij Amsterdamse Bos, Pieter Rust, Cross Academy Fund, Evenementenbureau Amsterdamse Bos, Filmacademie, en Gerritsen Kostuumverhuur